h1

Υπέρ Αλεξίου μικρού.

29 Σεπτεμβρίου, 2009

Ο καλός μικρός ετίναξε την χείραν του κηδεμόνος αυτού και πηλάλησεν ελεύθερος είς το πάρκον και εις τα παιχνίδια ούλα ανήλθε. Και εις την τραμπάλαν και εις την κούνιαν και, τελικώς, εις την τζουλήθραν.

Ο κηδεμών, βλοσυρός ως τα πλούτη ενοχικώς τον εδίδαξαν, στραβοκοιτούσε τον μικρόν:

«Αλέξη, θα χτυπήσεις!» ηκούσθη να φωνάζει με την υπόκωφον φωνή του.

Ούλοι εσέβοντο τον κηδεμόναν. Κι ούλοι ανεγνώριζαν την μεγαλοθυμία του όταν ετούτον τον μικρόν επροτίμησεν από άλλα πιο γνωστικά και πιο συγκρατημένα παλληκαράκια της αυλής του… Εις την οικίαν, εν τω μεταξύ, κατσικωμένοι ζούσανε διάφοροι άλλοι που ο κηδεμών εμάζεψεν δια να γίνει αρεστός εις άλλους. Τούτοι πιότερο από παλαιότερους κατοίκους ελάτρεψαν τον πιτσιρίκον κι άρχισαν να του μαθαίνουν πράματα και τρόπους εδικούς τους…

Ο πιτσιρικάς, με τούτα τα νέα κόλπα, ενθουσίασε άπαντες τους γνωστούς και παλαιούς φίλους του κηδεμόνος, οίτινες άρχισαν να επισκέπτονται την αραχνιασμένην – πλην πολιτισμένην – του οικίαν συχνότατα. Ο κηδεμών νόμισε πως άρχισε η στρυφνότης του να είναι συμπαθής, ο δόλιος. Δεν εκατάλαβε ότι για το παιδάριον και τα κόλπα του συνέρρευσαν τα πλήθη στες αυλές του.

Όταν, όμως, ο μικρός είδεν τον κόσμον μέσα στο – κάποτες παντέρμον – σπίτι του κηδεμόνος, ήρχισε μ’ ενθουσιασμόν κόλπα καινούργια και μυστικά να κάμνει εις τους επισκέπτας: Να τους πετάγει τα γλυκά και τα νερά κι όλα τα κεράσματα. Και να φωνασκεί και τον κηδεμόναν να εκθέτει, ομοίως ως εις την αρχή τον ελάμπρυνε…! Κι από χαρά τα πρόσωπα των κατσικωμένων έλαμψαν, όσο σκυθρώπιαζαν τα των επισκεπτών.

Οι επισκέπται εκ του οίκου εξήλθαν – οριστικώς οι περισσότεροι. Αι συντηρητικαί των φύσεις και τα λευκά των ενδύματα ουδέν τους επέτρεπαν κατοίκησιν εις τόσον φασαριόζικον οικίαν. Ο κηδεμών κοιτώντας τον μικρόν, τον εκατσάδιασε. Έπειτα, του έβαλε και τες φωνές. Κι έπειτα, βγήκε στην αυλήν του, επλησίασε τες τραμπάλες και τις κούνιες κι άρχισεν να λέγει: «Δικά μου είν’ τούτα!»

Ο μικρός κοιτούσε τον παλιμπαιδίζοντα κηδεμόναν του να του χαλάγει τα παιχνίδια που κάποτες του χάρισεν. Έπειτα, αίφνης, ο κηδεμών άφηκε τα παιχνίδια κι εβάδισεν προς την εξώπορταν. Γύρισεν προς την οικίαν του κράζων: «Φεύγω τώρα! Παραιτούμαι!» Oι κατσικωμένοι τον ευεργέτη των κράξαν εκ νέου στην οικίαν και του εζήτησαν να παραμείνει δια να εγγυηθεί την συνέχισιν του ωραίου τους κατσικώματος επί των καθισμάτων και των κρεβατιών.

Ενεφανίσθη τότες το παιδάριον, συμπαθές και γνωστικότερον του κηδεμόνος. Κι έλυσε γορδίως τον δεσμόν: «Ας ξαναφωνάξωμεν τους επισκέπτες κι οι παλαιοί κι οι νέοι (κατσικωμένους δεν τους έλεγεν αυτός) και να δούμε ποιος θα φέρει ποιους και ποιος θα παραμείνει εις την οικίαν.»

Ωσότου να μιλήσει τον παιδάριον, ο γερασμένος δύστροπος κηδεμών είχε από την πίσω πόρταν εξέλθει. Αθόρυβος κι ανύπαρκτος, ως έπρεπε. Δεν απαιτείτο κηδεμών. Το μικρόν, άρχιζεν να μεγαλώνει.

——————————————————————————————————————————————————————–

Ετούτος ο Τσίπρας – ο βλακωδώς κουμμουνίζων – είναι κεφάλαιον λαμπρόν δια την πολιτικήν της χώρας πορείαν. Εις τα σαρανταπέντε του θα έχει δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας του παιχνιδιού. Θαρρώ πως, αν και λέγει κακά, τον στηρίζω έναντι κάθε πιθανού Αλαβάνου.

Advertisements

One comment

  1. Έξοχο !

    H Εμπειρίκειος χρήση της καθαρεύουσας σε συνδυασμό με το περιεχόμενο είναι άκρως συναρπαστικά.

    Νάσαι καλά φίλε 🙂

    Negentropist (κατά κόσμον … Σταύρος



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s