h1

Διαθήκαι.

22 Σεπτεμβρίου, 2008

Ο μικρός ήτο ανέκαθεν τ’ αποπαίδι της οικογενείας.

Ουδεμία γονική ελπίς εβασίσθη ποτέ επ’ αυτού. Τουναντίον, αποτελούσε διαρκήν σάκκον πυγμαχίας των γονικών απογοητεύσεων (γεννημάτων της ανυπάρκτου οικονομίας των, ίσως…) και μόνιμα συγκρινόμενος ανεπαρκής ως προς τον εξάδελφόν του που όλα τά ‘καμνε ορθά και πρόβλέψιμα.

Διάφοραι ταραχαί του προσωπικού του βίου, ερωτικής κυρίως φύσεως, τον εξυπνούσαν και τον ωρίμαζαν με μια ταχύτηταν διάφορον του εξαδέλφου, όστις εκάλπαζε προς καριέραν, οικονομικήν ευκατάστασιν και οικογενειακήν ολοκλήρωσιν εν τέλει.

Οι γονικαί γκρίνιαι, ο εξευτελισμός, το αίσθημα της κατωτερώτητος και ούλες οι συνέπειες της ασημαντότητός του εξανεμίσθησαν εις μια στιγμήν. Τότες που άνοιξεν η διαθήκη του κοινού παππού των δύο εξαδέλφων.

Ο τελευταίος ήλθε πρώτος. Ηγαπήθη, κατέστη κύριος της ζωής αυτού.

Έτσι εμοίραζαν τότες οι νεκροί. Εις τον καθένα αναλόγως των αναγκών…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s