h1

Στάσις ζωής

5 Σεπτεμβρίου, 2007

Τις Τετάρτες, γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι, όπως ρουφώ τον σκέτο κρύο εσπρέσσο μου, κοιτάζω τους ανθρώπους του μόχθου και της σταθερής – καμιά φορά – εργασίας.

Τούτοι, αδιάκοπα και με ρυθμόν φρενήρη, πηλαλούν άνω κάτω εις τας οδούς της πόλεως, φτιάχνοντας με τες τροχιές των ένα πλέγμα πυκνό στον οδικό ιστό της. Επί ποδός ή, εποχούμενοι, με φορτία ή, ελεύθεροι αυτών, άπαντες, πάντως, βιαστικοί.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως, θέλουν δε θέλουν, με ζηλεύουν για την εργασιακή μου ιδιαιτερότηταν. Πού να ξέρουν – οι καημένοι – πως ενώ αυτοί εργάζονται, εγώ επινοώ όλο και πιο ξεκούραστους τρόπους να μετατρέπω την πολιτικήν σε δίλεπτον γραφικότητα μεσημεριάτικα.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. … λες όμως να κάνουν πως δε σε «βλέπουν»;

    😉


  2. Για λέγε πως τα καταφέρνεις…μπας και κάνουμε κάτι ανάλογο και εμείς!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s