h1

Ηλιοθεραπευόμενοι.

28 Ιουνίου, 2007

Η κατάστασις ήτο τέτοια που να επιβάλλει απενδύσεις και άλλας τολμηράς πράξεις. Επροχώρησα εμπρός της και, με παρρησίαν, απεκάλυψα το θεσπέσιον μου μπανιερό. Δεν ήτο μακροσκελές ως η μόδα αιτείτο αλλά τάνγκα. Εκείνη, ατάραχη, με συνέφερε με ένα φραστικόν κατακέφαλον…

Την αγνόησα επιδεικνύων μιαν, ανύπαρκτον, ψυχραιμίαν και ξάπλωσα πλάι της. Μου γύρισε τον, κάποτε επιθυμητό, κώλο της κατάμουτρα δίνοντάς μου το αφηρημένο δικαίωμα της ετεροποθήσεως.

Το μικρό εικοσάχρονο, κοντά και μακριά μου, ρουφούσε ηχηρά. Το μιλκ – σέικ είχε απολύτως εξαφανιστεί. Νόμιζα! Απέσυρε το καλαμάκι και η τελευταία ρανίδα γάλακτος κύλυσεν εις το χείλος της… Μια μικρή γλωσσίτσα το περιμάζεψε συνοδεύοντας το ενοχικό βλέμμα της προς εμέ.

Χαμογέλασα καθώς και εκείνη.

Ήταν προφανές πως μου έλειψαν πάρα πολύ τα μπάνια. Φέτος.

Advertisements

One comment

  1. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι που λέμε: Το πιάσαμε το υπονοούμενο; Καλό καλοκαίρι!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s