h1

Ουχί αργία!

1 Μαΐου, 2007

Η ημέρα ουδέν εξεκίνησεν καλώς. Το πρωινόν του χρέος τον ξυπνούσε αδικαιολογήτως ενωρίς. Υπετάχθη εις τους ωροδείκτας και τον συνοδόν ήχων του ξυπνητηρίου κώδωνος, ενεδύθη ταχέως, καβαλίκευσε το μοτοσακό του και ξεχύθη στη νεφοσκεπή πολιτεία.

Ο Μάιος ήτο κατώτερος των προσδοκιών. Τουλάχιστον, ως πρώτη εντύπωσις. Διήλθε την οδόν εις την οποίαν έδρευε εις χρόνους παλαιούς το πανεπιστήμιον. Μια θλιβερή εικοσάδα φοιτητών καθιστούσε την οδόν αστυνομικώς αποκλεισθείσα. Εγέλασεν εντός της μοτοσυκλετιστικής του κάσκας. Έστριψε αριστερά και συνέχισε την πορείαν του προς την κατεύθυνσιν του τόπου εξασκήσεως της υποχρεώσεως του.

Η υποχρέωσις ήτο επαγγελματική μεν, δεν αμείβετο δε…

Συνηδειτοποίησεν αστραπιαίως πως το τελευταίο πράγμα που διαβασε εις το αναρτημένο πανώ των νωχελικών φοιτητών ήτο:

«Όχι αργία, ανεργία!»

Καλόν μήναν, εσκέφθη…

Advertisements

One comment

  1. «Καλύτερα έναν βίον ανέξοδης αργίας παρά σαράντα έτη δουλειάς και ανεργίας» σχολίασε ο συζυγός μου, φιλόσοφος ο κυνικός από αρχαιοτάτων χρόνων.
    Καλό μήνα!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s