h1

Εθελονταί.

8 Φεβρουαρίου, 2007

Τί βρωμικη που εγινε η χρηση αυτης της λεξης… Τί ασχημα που δεθηκε με την αναπτυξη και τα λοιπα οικονομικα μοντελα βαλκανικου τυπου. Εθελοντες αυτοδιαφημιζομενοι με καπελακια, λαβαρα και λοιπα τιμαλφη αναμνηστικα, αποδειξεις μιας υπαρξης που αιτείται τεκμηριωσης απο κρατικους ή, ιδιωτικους φορεις…
Την ιδια ωρα, τρεχω να δωσω αιμα για κοπελιτσα εικοσαχρονη που πασχει απο καρκινο καθως ο εθελοντικος παράδεισος – απλοχερο δωρο ο χρονος μας, πληρωμενος αδρα με μορια διορισμου, αδειες στρατιωτικες και μπονους καθε ειδους – δε φτανει ως τις αρτηριες μα σταματα στην επιδερμιδα της ζωης.
Χιουντάι, αδερφια!
Με καμαρι και στεφανια νικης, αλλοθι της ουσιωδους αδιαφοριας για τη γρια που θα βρεθει μια μερα απο τη βρωμα που θα εκλυσει, οπως εκεινες προπερσι στα παρισινα διαμερισματα – θιος ‘σχωρεσ’ τες. Κι οχι η αγαπη βεβαια, ουτε καν η λυπη αλλά, η αποφορα της αποσυνθεσης θα την κανει αντικειμενο προσοχης. Ας γινει, επιτελους, δυνατος και επιβεβλημενος ο ψεκασμος των μοναχικων ευπαθων ατομων με μιγματα σιλικονης που θα διατηρουν τα νεκρα τους σαρκια αοσμα, φρικτα φορτια για το διαχειριστη της πολυκατοικιας…

Μα που ειναι το Κρατος να μας προστατευσει απο τη βρωμα των ξεχασμενων μας νεκρων;;;;;;;

Και, η εταιρια που θα τα προσφερει να γινει μεγας χορηγος ολων των Μεγαλων Γεγονοτων της ζωης μας που πασχει απο την απουσια της ματιας των αλλων…Ειτε εθελοντες, είτε καλεσμενοι σε κουβεντες γι ‘ ατυχεις γαμους συννυφαδων, γιά πεσμενοι απο τα συννεφα γειτονοι τρομοκρατων και κλεφτοκοταδων. Τί να γινει, ρε παιδια; Δεν ειναι το cogito της μοδας αλλά παρ’ όλ’ αυτά, το sum παραμενει αναγκαιο κι οι τροποι να το πετυχει κανεις αναριθμητοι και δολεροι. Εξαγοραζεται με λιγη εκθεση σε εργαστηριακα περιβαλλοντα τηλεοπτικης τεχνοτροπιας, λιγες δωρεες μη κυβερνητικες οργανωσεις αγαθες και μη, λιγη συμμετοχη στα φτωχα ψηφοδελτια επιδοξων κι αταιριαχτων θεσμων υπο πειραματισμο. Κι ομως… η βρωμα του γερου που σαπισε στον τεταρτο, δε σκεπαζεται με κονκαρδες.
Αλλά, καπου στο βαθος ειναι κατι καθαρο γεματο αγαπη και βια. Κατι καυτο σαν υγρος χαλυβας ετοιμο να δωσει σχημα σε μια ζωη που αποφασισε να μην αποφασισει ποτέ για τιποτα παρα μονο για το πακετο χρονου ομιλιας της και τα ανόητά της «θελω» σε κοκκινομπλε πλαισιάκια διαφημιστικων επιτυχιων σε πρωτο προσωπο.

Ασυναρτητος ο θυμος, απο τη μανα του. Οπως κι ο ερωτας. Ο απολυτος εθελοντισμος χωρις ανταποδοση. Γι’ αυτο σκληρος και ευθραυστος…
Δεν υπαρχει, λενε, «δεν μπορώ», υπάρχει…

TIM_as_if

Advertisements

One comment

  1. χοπ χοπ..καλώς ήρθες στη κρέμα της τεμπελοδιανόησης.
    Μου την δείνει εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο των εθελοντων..τους πήρες μάτι στους ολυμπιακούς?μες την τρελή χαρά ήταν..θεέ μου



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s