h1

Γκρινια.

5 Φεβρουαρίου, 2007

Το αποφασισα. Δε μου φταιει ο καπιταλισμος. Μου φταιει που ο μπακαλης λεγεται «επιχειρηματιας» και απολαμβανει πληθος εξουσιων πανω μου σε μια χωρα που με θελει ή σκλαβο του ή, τεμπελη του δημοσιου.
Με κουραζει που πρεπει να κανω τη δουλεια του περιοριζοντας την ικανοτητα μου για να ταιριαξει στην αυθεντια του, δηλαδη, στη δυνατοτητα του να με στειλει σπιτι μου απληρωτο, ανασφαλιστο και χωρις να μπορω να τον πειραξω επειδη ο μπατζανακης του ειναι διευθυντης της Επιθεωρησης Εργασιας και ο υποδιευθυντης του ΙΚΑ ηταν συναγωνιστης του στο ΕΚΚΕ. ΕΚΚΕ ειπα;;;;
Ω! Αριστερα! Σ’ αγαπησα σα πρωτη γυναικα σε λαθος εποχη! Σε εποχη που οι γκομεναρες ητανε στη ΔΑΠ και πηγαιναν στη Μυκονο μετα τα παρτι υποδοχης των, λιγοτερων τοτες, πρωτοετων! Τοτενες, ακομα χωρουσαν τα αυτοκινητα στο παρκινγκ του πανεπιστημιου… Εμεις τοτες κατακαιγαμε τις μουμιες των αναθεωρητων και παλι, πυρωνωντας ταφους κλειστους απο δεκαετιες…. Και βριζαμε ξανα τον Γκορμπατσωφ που ετρωγε την πιτσα χατ…. Γιατι εμεις παντα προτιμουσαμε τη λαϊκη πιτσαρια της γειτονιας!
Και, ας τ’ ομολογησουμε με πασα ειλικρινεια… Εν τελει με εστειλες αδιαβαστο σε κοσμο αλλαγμενο. Με ταϊσες Πολυτεχνειο την ωρα που ο Λαλιωτης γεμιζε λυμματολασπη την Ψυτταλεια! Με εστελνες υπερασπιστη των δικαιων αιτηματων της ΓΣΕΕ του Κανελοπουλου και της ΑΔΕΔΥ του Πρωτοπαππα! Να πολεμαω αργοτερα για την πλουσια συνταξη του πατερα μου (να ζησει να την χαιρεται!!!!!) στα 55 και ν’ακυρωνω τη δικη μου στα 75…..! Τοτες, με σκεψη και με συνεση και ονειρα καριερας ειπα το μεγαλο «Οχι!» Κι ακομα μενω στου πατερα μου που δουλεψε λιγοτερο απ’ οσο επρεπε για να μη χρειαστει να δουλευω εγω καθολου ως τα τριαντα-λιγο. Και να μου λεει πως στην ηλικια μου ειχε δυο παιδια και πως θα ζησω χρονια δυσκολα… Κι εχτισε σπιτι για τα παιδια του, που ουτε νοικι ικανοι δεν ειναι να πληρωσουν… Και μου ‘πε καποτε σοφα: «Να μπεις στο Δημοσιο. Το Κρατος δε φτωχαινει ποτε!»
Δε σ’ ακουσα πατερα! Δε σ’ ακουσα που μου ‘λεγες να γινω αξιωματικος της Αεροποριας και τωρα θα ‘παιρνα «απανω απο δυο χιλιαδες!». Ουτε και πηγα, μετα την πρωτη ηττα μου, στο Λιμενικο που θα ‘παιρνα 800… Γιατι;
Γιατι γεννηθηκα ΠΑΣΟΚοπαιδι με ενοχες…. Ενω, οι διαφοροι υπηρετησαντες στην Αεροπορια, προσφατα εξοργισθεντες απο τη φυγοπονια των απαλλαχθεντων πλουσιων, δεν ειχαν τετοιες… Ισως φταιει που, μικρο γυμνασιοπαιδο το ’88, γνωριζα πως ειναι υπουργος ο Γιαννοπουλος και δεν ηξερα το σεντερ μπακ του ΠΑΟΚ… Εκανα λαθος, μαλλον.
Ο ενοχες με φερανε στην αγκαλια του Μαρξ: Τα κλεμμενα συνθηματα του Αντρεα, χρονια πολλα μετα την καταιγιδα που εκανε το Θεοδωρακη ηρωϊκο (μα κι αυτος ο Χατζιδακις, ο δεξιος, χαθηκε να γραψει τα Παραλογα σε στιχους Αναγνωστακη;) κι ακομη, χρονια μετα, το δικο μου ψευδο-Πολυτεχνειο εναντια σε οτι ονομασε χουντα ο Τραγκας κι ο Κακαουνακης, τοτες… Τοτες που με τα μυαλα του συγχωρεμενου Τεμπονερα ξεπλυναμε το κομπλεξ κατωτερωτητας απεναντι στη Δαμανακη, το Τζουμακα και ολους τους αγωνιστες που στοιχειωσαν τις εφηβικες φαντασιωσεις μου σε Νοεμβριανα ντοκυμαντερ, ανακατα με το βυζι της Ριτσας απο το Α2.
Εμεινα τελευταιος Μοϊκανος του κοσμου που αργοπεθανε απο την πτωση του Τειχους ως την εκλογη του Συμεων στη Βουλγαρια και ο θανατος του οποιου κοσμου επετρεψε πρωτη φορα, ω! αγαμη γενια μου, ν’ αγγιξουμε τα θεϊκα κορμια γυναικων, με καλλη τηλεοπτικου βεληνεκους και περισσοτερα πτυχια απο μας, χωρις κομπλεξ κατωτερωτητας εναντι τριχιλιαρου παλαιων δραχμων… Τι κι αν ημουν Μοϊκανος; Η παγκοσμιοποηση δεν θα περνουσε ακομα κι αν πεθεναν ολοι οι Τζουλιανο μπρος στις ερπυστριες της. Εκτοτε, ευτυχως, εμαθα να δουλευω τα κομπιουτερ που χρονια αρνηθηκα γιατι σκλαβωνουνε τον ανθρωπο καπου που δε θυμαμαι… Και ειδικευομαι και πλυμμηριζω γνωση και τεχνολογια σαν ηρωας νεοφιλελευθερου μυθιστορηματος στην αυγη της Νεας Εποχης! Αν με ηξερε ο Ανδριανοπουλος θα με φιλαγε στο κουτελο… Α! Ο Ανδριανοπουλος!!!
Τεμπεληδες ολκης ηταν ολοι στην Πατραϊκη! Το ελεγε ο πατερας μου, το λεγαν ολοι. Αριστεροι, Δεξιοι. Τεσσερα χιλιομετρα υφασμα με σταγονες λαδιου! Ειχαν να το λενε. Τα κοτοπουλα στους φουρνους και ο Στρατος προεδρος του ΣΕΒ… Τα θυμαμαι και κλαιω. Εκλεισε! Κι εκλεισε κι η Πιρελλι. Και εκλεισαν ολα τα εργαστασια. Και εγεννετο η αποβιομηχανιση! «Θατσερισμος του Αντριανετα» ουρλιαζε ο Τραγκας στο «Εν Αθηναις, κυριες και κυριοι και η ωρα ειναι εφτα και εφτα πρωτα λεπτα!» Κι ο κυριος Νικος απο το Μπραχαμι και η κυρια Ελενη απο τα Λιοσα να ρωτανε με αγωνια: Ποτε θα τελειωσει η Χουντα;;;; Τετοια συνεβησαν επι Αντριανετα και Μητσοτακη.. Και τρομαξεν ο οχλος και ειπεν: Ουλοι να υπαγωμεν εις το Δημοσιον! Και ξεκινησαν… Και αντεληφθησαν πως αλλαξαν τα χρονια αλλα, ηδη ειχαμε μπει στα Πανεπιστημια εμεις και πως να μας το πουνε και κατι μασησανε του στυλ «τουλαχιστον εσεις θα γινετε καθηγητες, θα κανετε και κανα ιδιεταιρο, πουλαμε και το λιοστασι να κανετε ενα φροντηστηριο μεχρι να ρθει ο διορισμος σε πεντε-δεκαπεντε χρονια με την επετηριδα…»
Εμοιαζε ολο ενα κολπο του καπιταλισμου για να εξοντωσει το φτωχο λαο… Και, τοτε, πρωτεργατης των αγωνων του Πολυτεχνειου ο μπακαλης με την Αυγη παραμασχαλα ειπεν κι εκραξεν: «…δεν ανοιγω εγω μιαν επιχειρηση, τωρα που εβαλε ο Βασιλειαδης τον μπατζανακη στην Επιθεωρηση Εργασιας, και ξερω και την Αννα στον ΟΑΕΔ, να παρω καμμιαν επιχορηγηση;;;» Και ουτως επραξεν! Και ορθως! Διοτι ο Σακης Πεπονης (θιος ‘σχωρεσ’ τον) εκαμε και τον ΑΣΕΠ! Ουρλιαξε απο θυμο η γενια του Ρηγα Φεραιου! Και, παραυτα, μετονομαστηκε σε «μεσαιο χωρο». Και οι συντροφοι του μπατζανακη ομοιως. Ολοι οι προσκεκλημενοι του Δημοσιου που σνομπαραν το διορισμο στο Σομποτό και, υπομονετικοι και βεβαιοι, προσμεναν προσκληση για Α’ Αχαΐας ετρεξαν να αξιοποιησουν τις χαριστικες μεταβατικες διαταξεις και κρατησαν και το φροντιστηριακι ανοιχτο, στα μαυρα, οχι πως «αγαπουσαν την Ελλαδα – αποδειξη» πρωτυτερα αλλα, τελοσπαντων, στριμωχτηκαν στο ΚΤΕΛ για τον τοπο διορισμου και σιγα – σιγα κι αθορυβα τελειωσαν και τον ξενωνα στο τριπατο παλιοσπιτο που χτισανε στο Κεφαλοβρυσο και πηραν και τη μεταθεση στην Πατρα, να ‘ν’ καλα οι ανθρωποι!
«Τα απολυτως απαραιτητα» ειχε η μεζονεττα η τριπατη τους που, αφ’οτου ειδα, εζηλευα αλλα, μολις προσφατως παραδεχτηκα πως θελω ν’ αποκτησω, οταν μια ωραια Κυριακη, απ’αυτες που ξερεις πως δεν εχεις να λαμβανεις μισθο για λιγο καιρο ακομη, κανα τριμηνο ισως, και τρως την κληση για κρανος χωρις την αξιοπρεπεια να την πληρωσεις και ονειρευεσαι αιματηρες εκδικησεις στον μπατσο και γαμοσταυριδια που απετυχες γιατι ποτε δε γραφουνε για ζωνη και αλλα ταξικα κατα του οργανου που σε γραφει κανοντας μιζερη και αχαρη τη δουλεια του και τη ζωη σου, γυρισα σπιτι κι ειδα καποια κυρια Κατερινα να κερδιζει στην Αννιτα 650 ευρωπουλα, ενα καλο μηνιατικο για καποιον αχρηστο, σπουδαγμενο, γνώστη Κορελ και Φωτοσοπ και Πρεμιερ Προ (ολα σπασμενα, χιλια ευρω καθ’εκαστον εκτος πειρατειας) ωσαν την αφεντια μου. Τριπατο στο Κεφαλοβρυσο, στο οικοπεδο που κοιταγαμε με τη Μαρια πριν παντρευτει γιατρο και κανει κορη στα 29 σαν ονειρικη γυναικα της γενιας μας: μητερα, καλοπαντρεμενη και αδυνατη.
Ολα κατεληγαν στη φτωχεια. Που, ευτυχως ή δυστυχως, δεν ηταν σαν εκεινη των παππουδων μας και των παιδικων χρονων των γονιων μας! Ηταν απο ‘κεινες τις φτωχιες που εχεις τα παντα αλλά, δε σου ανηκουν. Ειναι η φτωχεια η παιδικη. Αυτη που εχει το βρεφος. Που τιποτα δεν εχει στην κατοχη του, ουτε καν τη νοημοσυνη να αντιληφθει την ιδια του την ανεχεια. Ομως, μονο για εκεινες τις ημερες της ζωης, η αγαπη τρωγεται. Τωρα, ουτε καν αγοραζεται… Ειδικα απο το επιστημονικο προλεταριατο που ‘χει μια φτωχεια βρεφικη, αδικαιολογητη για οποιον εμαθε επαγγελμα αλλοτριο, περαν της οικοδομης δημοσιων εργων και της συγκομιδης ροδακινων στην Πιερια, οπως συμβουλευε σοφα ο υπουργος Γιακουματος.
Μα κι εγω, ως πρωην αριστερος ή, ως ημιαπασχολουμενος ανασφαλιστος τριανταρης, δεν μπορω να ξερω σιγουρα…σταθηκα παλι υπεροπτης! Μ’ ετοιμαζες για επιστημονα χρονους πολλους κυρα γενια Πολυτεχνειου και τωρα που σου φτανω πανοπλος, εφοδιασμενος, ανταγωνιστικος κι ελαστικος για να χωρεσω σε ωραρια προ πρωτομαγιας Σικαγου, μου ανακοινωνεις πως κατα λαθος με εσπουδασες και πως, εν τελει, μονο προσιδηροπαραπετασμιους συντροφους μου ζητας για να πορευτεις στη νεα οικονομια; Φτου σου, ρε γαμωτο, παλι λαθος εκαμα….! Δεν ειχα δηλωσει καν εθελοντης στο μεγαλο στοιχημα κι εχασα και δεκαπεντε μερες αδεια στο στρατο ξηρας του Καστελοριζου και τρακοσα μορια για διορισμο στο δημοσιο, μονο να γαμησουμε δεν μας εταζαν, ετσι θα ειχα παει κι εγω ακομα, τοτες.
Ξαφνου, στη μεση της ιντερνετικης φαγουρας που την πληρωνα 50 ευρακια την 384k, ατιμα μονοπωλια που ματωσα για σας μια επετειο του Νοεμβρη, εμαθα απο εναν ιταλο ομολογο μου πως ειμαι η «γενια των χιλιων ευρω». Ρωτησα τον πατερα μου τι συνταξη παιρνει και το διασταυρωσα απολυτως…! Ελεω βιβλιαριου της μαμας και συνταγογραφηση για μυωπια, πηρα επιτελους, ενα ζευγαρι Ρεημπαν και περασα καλοκαιρι ανεργο και φινο, φιλοξενουμενος σε διαφορους νεοδιορισμενους εξοριστους πρωην συμμαθητες και νυν γκρινιαρηδες του δημοσιου. «Ειμαστε η γενια των χιλιων ευρω» επεμενα! Οχι, μου λεγανε αυτοι… Και, ο καλυτερος τους: «Ουτε εννιακοσα δεν παιρνω κανονικα, δε βγαινει η δοση για το Βιτάρα, δανειζομαι απο τη μανα μου που πουλησε, εν τελει, τις μετοχες του Πετζετακι…» Χα!!! Μετοχες…
Οταν το χρημα ερεε και η ΝΕΤ εδειχνε δελτιο Χρηματιστηριου Αθηνων με μουσικη Yianni, ο πατερας νομιζε πως ηρθαν οι καλυτερες μερες που περιμενε απο το ’81… «Ο γειτονας του θειου σου του Σπυρου εβγαλε τριανταπεντε εκατομμυρια σε εξι μηνες!!!» Ευτυχως, θες κατι δυσκολιες, θες κατι μερεμετια για το σπιτι στο χωριο, τη γλυτωσε ο πατερας μου κι εβαλε μονο 500 ευρω στον ΟΤΕ γιατι «το Κρατος δε φτωχαινει ποτε!» Τα 500 σημερα ειναι 300 αλλα, κανεις δεν ασχολειται… Μονο ο γειτονας του θειου του Σπυρου ου βγηκε σε τοπικο καναλι και κλαιγοταν που εκλεισε το μαγαζι του και πως, δε θα ξαναψηφισει ΠΑΣΟΚ…
Εκτοτε ομως, η επιχειριση του μπαμπα μου μειωσε το κοστος και εβαλα γρηγορο ιντερνετ με 20 ευρω το μηνα… Ναι, ρε φιλε, ο ΟΤΕ, οι ληστες, ανηκουν στον πατερα μου και, αμα θες να ξερεις, ο πατερας μου ειναι πιο δυνατος απο το δικο σου και οταν ητανε δεκαοχτω χρονω κυνηγησε το αλογο που λυθηκε και το επιασε τρεχοντας! Και, τωρα που γερασε και, με δυο γιους αχρηστους, που δεν μπηκαν στο στρατο οταν τους το ‘λεγε, οπως εκαναν σοφα τα παιδια κατι απολυμενων της Πιρελλι που ηξερε, καθεται στο σπιτι και περιμενει εγγονια, που αργουν να ερθουν οσο τα τρενα του ΟΣΕ και δειχνει να καταλαβε πως οι καλυτερες μερες που του ταξανε ηρθαν τελικα το ’81. Δεν ξερει, μαλλον, πως θα ισχυαν ή γι’ αυτον ή, για τα παιδια του. Και δεν εχει καταλαβει πως διαλεξε να παρει αυτος τις καλυτερες μερες και δεν του το λεμε για να μη στεναχωρηθει… Αρκετα στεναχωριεται που δεν εκανε μια κορη να του φερνει «ενα ποτηρι νερο τον Αυγουστο» και κανα εγγονακι…

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Συγκλονιστική πρεμιέρα!
    Καλωσορίσατε στο βλογιστάν!
    Μόνο που δεν ξέρω αν ήταν πράγματι το δίλημα για τη γενιά του μπαμπά σου την εποχή του ’81 «για μας ή για τα παιδιά μας».
    Μια ματιά στην δυτική Ευρώπη του αναπτυγμένου καπιταλισμού, που σήμερα κυριαρχεί η ανασφάλεια, η απογοήτευση, η ιδιώτευση και διευρύνεται η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας τι δείχνει άραγε;


  2. Απολαυστικό -το ζήλεψα το κείμενο σου.


  3. Μα, δεν ητο διλημμα φανερο, fani μου!
    Ποιος πατερας μου να ξερει τοτενες πως τα χαρισμενα του Γεμανου θα ερχονταν οι μερες να δοθουνε στους Βουργάρους;;;;;


  4. Tο συγγεκριμένο κάλπασμα πάντως, πολύ αμφιβάλω εάν θα το προφτάσει. Κρίμα, γιατί μάλλον θα το καμάρωνε αν νιώθει, που θέλω να πιστεύω.

    Σας ευχαριστώ. Θα σας παρακολουθώ.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s