Περιπατών παραλίως, εις Ροδινήν ή Λακόπετρα, κοιτάζω εκατέρωθεν τα διάφορα κορμιά των συμπολιτισσών μου. Κορμιά άγνωστα, συνοδοί προσώπων άλλοτε εξίσου αγνώστων, άλλοτε γνωστών και οικείων. Οι συναντήσεις με τα πρόσωπα των κορμιών αυτών πλείστες και απλές στο σχήμα. Είτε ακολουθεί παράλιος χαιρετισμός και στάση περιπάτου προσωρινή προδίδουσα την οικειότητα, είτε ακολουθεί συνέχισις πορείας με βλέμμα, πλέον, συναρτώμενο του κάλλους του κορμιού και μόνον.
Είναι, όμως, κάποιες περιπτώσεις εντελώς ατοποθέτητες στες ανωτέρω δυο κατηγορίες. Είναι πρόσωπα κάποια – αφέντες κάποιων κορμιών – που κάπου και κάπως είναι γνωστά, κάπου και κάπως οικεία, με συγκεκριμένη την πηγή της γνωριμίας μα εντελώς απροσδιόριστην την υπολοιπόμενη μεταξύ μας σχέσην…
Επιστρέφων – από χώρες εσπερινές και πόλεις κοινωνικώτερες – στην πρωτεύουσα, τούτην, πόλη μας, αποπειράθην πολλάκις να διαβώ το χάσμα της απροσδιοριστίας αυτής. Σε παραλίους περιπάτους Ροδινής ή Λακόπετρας, φορών το παλαιό μου μπανιερόν αλλά τον νέον εαυτό μου, τείνω χαμόγελον κι ακολούθως ανατείνω την χείραν ώστε να ορίσω εκ νέου τη σχέσιν σε βάση οικειότητος.
Ω! Τί έκπληξις με καταλαμβάνει πάντοτε, όταν το χαμόγελον προκαλεί στρέψιν του έτερου προσώπου αλλαχού! Φαινόμενον συχνότατο έως αποκλειστικό. Άλλοτε τείνω τη χείραν πρό του χαμογέλου ή ταυτόχρονα. Μάταιοι κόποι και τεχνικές… Δεν είναι φόβητρος η οδοντοστοιχία μου. Απλά, το διάβημα αυτό, το λίγο «γεια» της παλάμης, ανεπιθύμητον είναι.
Αρκούμαι, εν τοιαύτη περιπτώσει, στη θέαση – εάν το κάλλος του κορμιού το βλέμμα συναρτήσει.
